Γιατί κυρία αποτέτοια μου , μου πήρατε γούρι για τα Χριστούγεννα

Γιατί κυρία αποτέτοια μου , μου πήρατε γούρι για τα Χριστούγεννα ;ImageImageImage

Προ ολίγων ημερών και εν όψει των γιορτών ξεκίνησαν οι γνωστές ερωτήσεις : « Φέτος θα κάνεις γούρια έτσι; Θα μας φέρεις να δούμε γούρια ;» . Απαντούσα τυπικά όπως κάθε χρόνο πως αν προλάβω πολύ ευχαρίστως και από μέσα μου έκανα τη γνωστή ερώτηση  «Μα γιατί να πάρει κανείς δώρο ένα γούρι ;» . Σε συζήτηση με φίλο ομοϊδεάτη(αντιγουριακό) πριν από λίγες μέρες ομολογούσα ξανά την αντιπάθεια μου για τα γούρια . «Δεν υπάρχει πιο άχρηστο δώρο» , συμφωνήσαμε !Ναι ε;

Η ιστορία μου με τα γούρια είναι πολύ παλιά και έχει τις απαρχές της στα παιδικά μου χρόνια , τότε που εκεί γύρω στα δώδεκα οι γνωστοί σου αποφασίζουν αυθαίρετα ότι μεγάλωσες και χωρίς να σε ρωτήσουν θεωρούν τη Barbie ακατάλληλο δώρο για σένα. Ρούχα δε σου παίρνουν γιατί από τις προηγούμενες γιορτές που έχουν να σε δουν εικάζουν (εύλογα) ότι μεγάλωσες . Βιβλία επίσης αυθαίρετα κρίνουν ότι όπως τα παιδιά τους δεν διαβάζεις και αφού σου χουν πάρει και κάνα δυο ζευγάρια πυτζάμες στο παρελθόν οδηγούνται στο ΓΟΥΡΙ .ΓΚΚΚΚΚΡ…..

Και σου παίρνουν γούρια με κουδούνια (για να σε βρίσκει η μάνα σου όταν σε χάνει ) , γούρια με ρόδια , καραβάκια, μάτια , φρύδια και withMadonnaseyes….. Γιατί το γούρι σε φυλάει απ’ το κακό το μάτι , βοηθά να παίρνεις καλύτερους βαθμούς στο σχολείο , να πάρεις το lower ,να … ,να … να… και γενικά μόνο φραπέ που δεν κάνει ! Και όσο περνούσε ο καιρός και η Barbie ήταν πια πράγματι ακατάλληλο δώρο  τα γούρια αυξάνονταν στις γιορτές , για να περάσεις στο πανεπιστήμιο , να βγεις απ ‘το πανεπιστήμιο , να βρεις δουλειά ……κ.τ.λ.

Και δεν έφταναν αυτοί που επέλεγαν γούρια για δώρο ήταν και αυτοί που τα έφτιαχναν στη μέση ( οι πηγές του κακού ) με τους οποίους ερχόμουν όλο και συχνότερα σε επαφή λόγω της ενασχόλησης μου με το κόσμημα. Τις έβλεπα στις γιορτινές εκθέσεις να τα κοιτάνε με λατρεία και συνέχιζα να απορώ , να απορώ με τις ίδιες, που τους άρεζαν αυτά τα μικρά άχρηστα φουντοφόρα πραγματάκια και με τις αναρίθμητες πελάτισσες τους. Κόσμος συγκεντρώνονταν γύρω απ’ τα άχρηστα πραγματάκια και γέμιζε σακούλες δώρων με αυτά. Μέτρα παιδικές απογοητεύσεις έλεγα από μέσα μου. …

Φέτος όμως θες η αλλαγή περιβάλλοντος , θες το μεταπτυχιακό , Α Ν Α Θ Ε Ω Ρ Η Σ Α , σαν άλλη Πέγκυ Ζήνα. Με αφορμή και πάλι δικές μου πελάτισσες που μου ζήτησαν να τους ετοιμάσω γούρια για δώρα Χριστουγέννων (και όποιος σκεφτεί ότι έχουμε ακόμα καιρό για τα Χριστούγεννα, να τον ξεχάσει ο Άι- Βασίλης ). Σκέφτηκα ότι προφανώς όλοι αυτοί που αγοράζουν γούρια για τους φίλους τους δεν είναι προληπτικοί , θρησκόληπτοι και αιθεροβάμονες.  Δεν περιμένουν ότι θα το πάνε στους φίλους τους και θα ανοίξει η τύχη τους , ότι δε θα συναχωθούν όλο το χρόνο γιατί τους φυλάει το μάτι του Βούδα, το χέρι της Φατίμα και του Βοδιού το κέρατο . Δεν επιλέγουν το γούρι γιατί βαριόντουσαν να σκεφτούν κάτι διαφορετικό . Κυρίως επιλέγουν το γούρι γιατί μέσα σε αυτό το μικρό πραγματάκι περικλείουν όλη τους την αγάπη και φροντίδα για τους δικούς τους . Και αυτοί που παίρνουν γούρια για δώρα και τα κρεμάνε στα πόμολα , στους τοίχους ή πάνω απ’ το τζάκι κάθε φορά που τα κοιτούν σκέφτονται αυτόν που τους τα χάρισε ευχόμενος ειλικρινά ότι καλύτερο . Άρχισα λοιπόν να βλέπω το γούρι σαν μια ιδιαίτερη και πρωτότυπη ευχετήρια κάρτα . Έτσι άρχισαν να ψάχνω για όμορφα charms να κρεμάσω πάνω τους  , σκέφτηκα όλους εσάς που μου τα ζητήσατε  και εμπνεύστηκα για πρώτη φορά γούρια. Φέτος δε θα είμαι το στριμμένο ξωτικό των Χριστουγέννων άλλωστε ίσως τελικά εκτός από αγάπη ,αυτό το μικρό δώρο να περιέχει και κάποιες μαγικές ιδιότητες . Γιατί; Και το Lower το πήρα και στο Πανεπιστήμιο μπήκα και βγήκα και Μεταπτυχιακό κάνω και κανένα παράπονο απ’ τη ζωή μου δεν έχω .Οπότε όλα όσα ευαγγελίζονταν τα γούρια πραγματοποιήθηκαν . Παύω να τα αμφισβητώ και σας αφήνω για να φτιάξω μερικά ακόμη που φαντάστηκα.

P.S. Ωστόσο καλύτερα να τα αποφύγετε για παιδικό δώρο . Τα περισσότερα κορίτσια στην πραγματικότητα δε σταματάμε ποτέ να παίζουμε με κούκλες !

Σας φιλώ Αλεξία 

Αν επίσης προτιμήσετε το γούρι για δώρο στους αγαπημένους σας , θα χαρώ πολύ να σας εξυπηρετήσω. Η σελίδα μου στο fb https://www.facebook.com/pages/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%B5%CF%82-%CE%94%CE%B7%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%AF%CE%B5%CF%82-by-Alexia/411046939006299?ref=hl

και το email μου alexia_stavr89@yahoo.co.uk

Advertisements

Η αγάπη για το αταίριαστο…!

Όσοι με ξέρετε καλά θα νομίζατε ότι έχασα πάλι το κωδικο πρόσβασης μου αλλά όχι !Η απουσία μου οφείλονταν στο φπρτωμένο μου πρόγραμμα και στη φάση προσαρμογής και τακτοποιήματος που περνούσα. Χωρίς να έχω τακτοποιηθεί και χωρίς να έχω τελειώσει με τις υποχρεώσεις μου επιλέγω να μοιραστώ μαζί σας τις τελευταίες μου σκέψεις…

Περνάμε τη φάση του Φθινοπώρου και πολλά αλλόκοτα συναντά κανείς ..Πανικόβλητα κορίτσια με πέδιλα να τρέχουν να βρουν απάγγειο στη βροχή ή κόσμο ντυμένο σαν το κρεμμύδι να δυσανασχετεί με την υπερβολική ζέστη ..Πράγματι οι άνθρωποι αρεσκόμαστε να  τοποθετούμε τα πάντα μέσα σε πλαίσια ομοιομορφίας .Είναι Φθινόπωρο και πρέπει να βρέχει , ο ήλιος είναι επιθυμητός μόνο μετά το πέρας του Μαρτίου και μέχρι τη λήξη του Αυγούστου, η παρέα μου απ ΄το σχολείο και η παρέα μου απ ‘ το γραφείο..Τα καθημερινά ρούχα και τα ρούχα για έξω..Οι γυναίκες προεκτείνουμε ακόμη περισσότερο τους κανόνες ταξινόμησης ακόμη και στα εσώρουχα…τα βρακιά περιόδου, τα καθημερινά και τα βρακιά για σεξ…

Χαρακτηριστικές κλισέ φράσεις που θα έχετε ακούσει:

– Το σπίτι μου έχει μοντέρνο στυλ.

-Δε θα άλλαζα το δώρο αλλά αυτα τα κολιέ δεν είναι του στυλ μου.

-Ταιριάζουμε πολύ με το Μάκη, ίδια ηλικία, τελειώσαμε και οι δύο Τ.Ε.Ι. και αρέσει και στους δυο μας  το μπριάμ.

-Την είδα έξω με καφέ τσάντα και μαύρα παπούτσι .. ΚΟΥΛΗ; ΕΝΤΕΛΩΣ;

Και αφού λοιπόν έχουμε φτιάξει έναν ομοιόμορφο κόσμο με αντικείμενα, ανθρώπους , χόμπυ του «στυ뻨μας (ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε ), ξεκινάμε τη περίφραξη της γης μας έτσι ώστε να αποφύγουμε δυσάρεστς εκπλήξεις και αλλαγές .Πως ; Μα με ΤΑΜΠΕΛΕΣ τις οποίες κολλάμε στους  γυρω μας για να θυμόμαστε τι ειναι αυτό που τους διαφοροποιεί απ’το στυλ μας και  τους καθιστά ανεπιθύμητους  . Έτσι έχουμε  τα κουλτουριάρα, τον πέφτουλα ,τη μισότρελη και την ολοκληροτρελή ,την «ότι να ναι» και τον ηλίθιο , τον αργόσχολο, τον αμόρφωτο και άλλους πολλούς ανεπιθύμητους .

Όπως όλα τα κείμενα μου έτσι και αυτο δε θέλω να έχει δογματικό χαρακτήρα αλλά πολλές φορές τα ωραία πράγματα προκύπτουν μέσα από αντιθέσεις!

p.s. Για να επιβεβαιώσω τα όσα λέω το blog μου θα συνεχίσει να έχει παντελή έλλειψη ομοιομορφίας ως προς τη θεματική!

Τέλος της κλάψας (ΜΕΡΟΣ Β’)

 

 

Πραγματικά ίσως και να μην είναι τυχαίο που εμπνέομαι να γράψω τη συνέχεια του άρθρου σήμερα, παραμονή των 24ων γενεθλίων μου και της μετακόμισης μου στο Βόλο. Έχω τριγύρω μου 4 βαλίτσες (καμία έτοιμη να κλείσει) ,ένα μισοφαγωμένο τοστ, περιμένω τη ξαδέρφη μου να έρθει να με χαιρετήσει και γράφω το απαύγασμα της ωριμότητας 24 χρόνων.

Είχα υποσχεθεί μία απάντηση στο προηγούμενο άρθρο , μια λύση κατά κάποιο τρόπο την οποία ομολογώ ότι δεν την έχω, τουλάχιστον δε μπορώ και δε θέλω να τη διατυπώσω δόκιμα. Αυτό που ξέρω σίγουρα είναι ότι αν θέλει κανείς να γίνει ευτυχισμένος μπορεί. Με απλές και στοχευμένες κινήσεις μπορείς να καταγράψεις ανθρώπους και καταστάσεις που θέλεις στη ζωή σου και να το κερδίσεις , ανθρώπους που  κάνουν τα νεύρα σου σπαγγέτι και να τους μπλοκάρεις (δεν εννοώ από το fb τουλάχιστον όχι μόνο στο fb) Η ζωή μοιάζει λίγο με τη ντουλάπα μια γυναίκας. Πολλά άχρηστα πράγματα, που δε θέλει να πετάξει , ένα μπλουζάκι που της αγόρασε η καλύτερη της φίλη, μια τσάντα που πήρε πανάκριβα και παρότι ξέρει πως δε θα τη βάλει ποτέ τη κρατάει στο πάτο ενός ραφιού, έτσι για να τη δυσκολεύει να βρει μια άλλη τσάντα που λατρεύει . Έτσι φερόμαστε και στη ζωή μας δυστυχώς ή μάλλον έτσι φέρεστε!

Εγώ είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ότι έδωσα τις παλιές μου τσάντες και πλέον η «ντουλάπα» μου έχει ότι ήθελα πραγματικά να κρατήσω .Νιώθω πολύ ευτυχισμένη και ήθελα απλά να το μοιραστώ. Αύριο θα γίνω 24 και έχω ότι ήθελα περισσότερο !!!!

Η ξαδέρφη μου δεν ήρθε ακόμα αλλά η βαλίτσα πρέπει να κλείσει !

Χρόνια μου πολλά για αύριο!

Φιλικά Αλεξία… !

Πάθηση ΚΛΑΨΑ !

 

Και  όχι δεν άρχισα να γράφω και για ιατρικά θέματα  δεν έχω τόσο θράσος . Το σημερινό άρθρο έχει κυρίως κοινωνικο-ψυχολογικό χαρακτήρα και το γράφω κυρίως για να μπορέσω να μου απαντήσω σε ένα από τα μεγάλα μου ερωτήματα : «Γιατί οι άνθρωποι διαιωνίζουν μία κατάσταση (σχέση –φιλία-επάγγελμα- επιλογή ) που δεν τους ευχαριστεί»; Γιατί προτιμούν το αιώνιο μαρτύριο από ένα αποτελεσματικό και σύντομο(ίσως και επώδυνο κάποιες φορές) τέλος; Δεν είναι πολύ σύντομη η ζωή για να αναλώνεσαι έτσι;

Για να καταλάβετε μιλάω για τη κατάσταση «τραβάτε με και ας κλαίω» . Αυτό που συνεχίζεις χωρίς να θες, στη πορεία γκρινιάζεις , χαλάς τη δική σου διάθεση και των γύρω σου κ.ο.κ. Αλλά let me explain you. Ας ονομάσουμε το άτομο που φέρεται έτσι «παθώς»[1]

  • Στη καλύτερη και πιο ήπια μορφή του προβλήματος , ο παθώς  αρνείται να αλλάξει μία συνήθεια η οποία δεν τον ευχαριστεί πια, π.χ. παραγγέλνει από την ίδια πιτσαρία που δεν του αρέσει πια, χτενίζεται σε μια κομμώτρια που επίσης δεν του αρέσει έτσι για να γκρινιάξει μετά για το χάλι των μαλλιών του και ξαναβλέπει τα ίδια σίριαλ γκρινιάζοντας με μπουκωμένο στόμα  για το χάλι της Ελληνικής τηλεόρασης .
  • Σε μία πιο προχωρημένη μορφή της νόσου ο «άρρωστος» κρατά στη ζωή του και ανθρώπους που δεν εκτιμά , φίλους με τους οποίους δεν έχει τι να πει , γκόμενο/α με τον οποίο /α δε κάνουν ούτε σεξ και συνεχίζει τις σχέσεις τραβώντας τις από τα μαλλιά (ενίοτε και κυριολεκτικά) . Το άτομο- ΚΛΑΨΑΣ δε σταματά ποτέ να βγαίνει με ένα φίλο ακόμη και αν τον θεωρεί τουλάχιστον  ανισόρροπο, εγωιστή , μπαταξή και βαρετό . Δεν έχει σημασία , άλλωστε όπως δηλώνει δεν είναι φίλος/η απλά κάνουν παρέα που και που αναγκαστικά ..τι και αν πέρασαν την άδεια τους μαζί στη Μύκονο. Η γυναίκα ΚΛΑΨΑ κρατά στη ζωή της το γκόμενο που βαριέται , δε χωνεύει τους φίλους του , δε κάνει σεξ μαζί του και έχει και υποψίες ότι τη κερατώνει . Δεν έχει σημασία καλή καρδιά !!
  • Επίσης οι ΚΛΑΨΕΣ επιζούν και στον εργασιακό τομέα. Είναι αυτοί που αργούν να πάνε στη δουλειά τους και φεύγουν από τους πρώτους, μισούν το αφεντικό τους που τους έχει και απλήρωτους και έχουν σπίτι στόχους για βελάκια με τις φάτσες των συναδέλφων. Ποτέ δε θα σκεφτούν όμως το ενδεχόμενο αλλαγής εργασιακού περιβάλλοντος . Μα εμείς εκεί περνάμε τόσο ωραία και αν αργεί και λίγο ο μισθός δε τρέχει κάστανο, κρίση έχουμε …πάνω απ ‘όλα η ομάδα.

Άλλο χαρακτηριστικό του ΚΛΑΨΑ είναι να μην αναγνωρίζει ποτέ τα ακριβή αίτια της δυστυχίας του .

-Η Ελένη δεν είναι πληκτική απλά δεν είχε διάθεση σήμερα.

-Ο Μάνος δε με κερατώνει απλά έτυχε τρεις φίλες μου που με μισούν να τον δουν στο Μαρκις με μια κοπέλα που θα ναι ξαδέρφη του.

-Δεν είναι ότι δε μ αρέσει στο γραφείο απλά θέλω να δω Κωνσταντίνου και Ελένης για 97η φορά  και φεύγω τρέχοντας το μεσημέρι .

 

Φρόντισα να δώσω μια σύντομη κλινική εικόνα των ατόμων με ΚΛΑΨΑ έτσι ώστε να κάνεις αμέσως διάγνωση και να τα αφήσεις έξω από τη ζωή σου . Αν πάλι θέλεις να τα βοηθήσεις ΚΑΛΑ ΚΟΥΡΑΓΙΑ(εναλλακτικά τα θέλει ο κώλος σου)! Αν πάλι βλέπεις ομοιότητες με τον εαυτό σου , να πας σε ψυχολόγο (δε θα γίνουν κλέφτες οι άνθρωποι). Αν είσαι φίλος μου ,και πιστεύεις ότι αξιοποίησα κάποια εμπειρία σου ΔΙΚΙΟ ΕΧΕΙΣ !!!

Επειδή δεν είναι έντιμο όμως να θίγω ένα ζήτημα και να το αφήνω έτσι. υπόσχομαι ότι η επόμενη δημοσίευση θα αναφέρεται  με τη δέουσα υπευθυνότητα στο κομμάτι της αντιμετώπισης της νόσου …

Ειλικρινά δική σας Αλεξία!!

 

 


[1] Ο όρος ανήκει στον παππού μου που δηλώνει συχνά ότι είναι και παθώς και μαθώς (δεν είναι τίποτα απ ΄τα δύο). 

Και ενώ ο πελεκάνος με περίμενες με ανοιχτες φτερούγες στη Μύκονο ….εγώ πήγα Τρίκερι !!

Όσοι το διαβαζετε αυτη τη στιγμή πιθανως έχετε μια φάτσα απορίας όπως και οι υπόλοιποι φίλοι και γνωστοί που τους είπα που ήμουν το σκ!! Αλλάξτε φάτσα και ανοίξτε αυτιά. Στο Νότιο Πήλιο (που δε ξερω καθόλου να σας πω πως θα πάτε) υπάρχει ένα πολύ όμορφο νησάκι που λέγεται Τρίκερι ,μέρος με ιστορία καθώς οι καπετάνιοι του υπήρξαν μπροσταρησες στην επανάσταση του 1821.

Το νησί δεν έχει τίποτα παραπάνω από 2 ταβέρνες, ενα ξενοδοχειο και ένα μοναστηρι. Δε χρειάζεσαι ούτε και αυτα για να περάσεις καλά. Σου φτάνει η παρέα και η θάλασσα. Γι αυτό:

1. Κάνε βουτιά με μάσκα στη πράσινη αμμουδιά και στο λιμανακι του νησιου….Ψάρια με τιγρέ λέπια (που λέει και μία φίλη μου) θα σε κυκλώσουν στη πρώτη σου βουτιά. Κοχύλια και όστρακα αχινών θα βουλώσουν τα αυτιά σου στη προσπάθεια να τα βγάλεις από το βυθό. Κάτι τέτοιες ώρες μετανιώνεις που δε πήρες μια κάμερα απ αυτές που μπαίνουν στο νερό , θα είχα τη τέλεια φώτο-προφιλ γαμωτο ….

2. Ξόδεψε κάτι της παραπάνω για να φας καραβιδομακαρονάδα στην ταβερνα μπροστά στο λιμάνι. Γάτες με γουρλωμένα μάτια θα σε πλησιάσουν παρακαλώντας για μια καραβίδα αλλά μην της λυπηθείς.

3. Τέλος, έχεις σκεφτεί ποτέ να μονάσεις ; Μπορείς να το κάνεις για ένα βράδυ, αν δεν είσαι τύπος που θα σε ενοχλούσε το κοινόχρηστο μπάνιο. Στη κορυφή του νησιού και σε ανηφορική απόσταση 10 λεπτών από το λιμάνι υπάρχει η ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΡΙΑΣ .Ο ναός θεωρείται ότι χτίστηκε κάπου ανάμεσα στο 1825-1840 πάνω στα ερείπια του παλαιού ναού που λεηλατήθηκε από πειρατές και φιλοξενεί την εικόνα της Παναγίας που λέγεται ότι βρέθηκε μέσα σε έναν κορμό ελιάς . Μπορεί κανείς να φιλοξενηθεί στα δωμάτια-κελιά χωρίς να ενοχλήσει τους προηγούμενους κατοίκους δηλαδή τα κουνούπια, τα οποία παρατηρώντας τα χέρια μου θα έλεγα ότι με γάζωσαν….Κάντε ένα περίπατο όταν πάτε στην αυλή με τα πολλά λουλούδια και φροντίστε να καταλάβετε ακριβώς που είναι η τουαλέτα γιατί κινδυνεύετε να κάνετε βόλτες όλο το βράδυ πάνω κάτω παρέα με κουκουβάγιες…

Το άρθρο αυτό δεν το έγραψα γιατί έχω την ταβερνα στο νησί ούτε γιατι παίρνω ποσοστά από το βαρκάρη . Αλλά , είναι μέρη παραδεισένια κοντά μας στα οπόία μπορούμε να βρεθούμε εύκολα και με λίγα χρήματα και εμείς τα αγνοούμε και κλαιγόμαστε για τις χαμένες εποχές των παλιών αγελάδων  . Ενδεικτικά να σας πώ ότι ο βαρκάρης παίρνει 5 ευρώ/διαδρομή χωριό-νησάκι, η διαμονή στο μοναστήρι κοστίζει 5 ευρώ ανά άτομο και η καραβιδομακαρονάδα είναι ακριβή έτσι για να κάνει αντίθεση 🙂 Είναι εύκολο να βγάλει κανείς τη μιζέρια από τη ζωή του αρκεί να το θέλει…!!!

Αλεξία!

Η Σοκολάτα και η Αριάδνη Παύλογλου….

 

Η πρώτη μου αυτοτελής ιστορία που δημοσιεύεται στο blog είναι εμπνευσμένη από μια κουβεντα που είχα με τη μαμα μου.

-Τουλάχιστον ελπίζω της είπα η δική μας η γενιά που ταλαιπωρήθηκε και θα ταλαιπωρηθει τόσο να μη κάνει τις μαλακίες της δικής σας.

Η απάντηση ήταν ισοπεδωτική, εν ολίγοις και αν το σκεφτουμε λογικα αν εγινε όπως έγινε η γενια του Πολυτεχνείου σκέψου πως θα γίνει η γενιά του φρέντο καπουτσίνο με κανέλα. Η Σοκολάτα λοιπόν επάξια εκπρόσωπος της γενιάς «φρεντο καπουτσινο με κανέλα» , πήρε το όνομα της από το σοκολατένιο δερμα που απέκτησε ως ανεργη λουόμενη . Απολαύστε την ιστορία της. Τα σχολια σας είναι κάτι παραπάνω από απαραίτητα!!!

Η Σοκολάτα και η Αριάδνη Παύλογλου….

Ο Αύγουστος ήταν πάντα ο αγαπημένος της μήνας . Της άρεζε να αράζει στη παραλία με τις ώρες..έκανε διάλειμμα από το βιβλίο της για βουτιά και απο βουτια για το βιβλίο. Εκείνο τον Αύγουστο του 2013 είχε ξυπνήσει με πολύ καλή διάθεση, άνοιξε τα πατζούρια και μύρισε το φρεσκοβρεγμένο γρασίδι . Είχε στο πρόγραμμα να πάει για μπάνιο με τη παρέα της, κοίταξε τα νύχια της και αποφάσισε να τα βάψει γαλάζιο και κοραλλί εναλλάξ..άλλωστε είπαμε στην εξοχη είμαστε χαλαρά. Γέμισε τη τσάντα της με φρούτα , ,κλειδιά και πορτοφόλια. Τελευταία προσθήκη «η μέθη της μεταμόρφωσης του Τσβάιχ»..τη ταύτιση και με αυτήν την ηρωίδα. Το κινητό άρχισε να δονείται στα χέρια της λίγο πριν το πεταξει χύμα στη τσάντα και ποτέ στη θήκη. 

-Ναι, η ίδια.

-Αύριο; Φυσικά και μπορώ. Γούναρη πόσο μου είπατε;

-Θα τα πούμε αύριο κυρία Καραθάνου. Σας ευχαριστώ πολύ, είπε και έμεινε να κοιτάει το κινητό.

Η Σοκολάτα δεν ήξερε ποιον  να πρωτοπάρει τηλέφωνο. Κανέναν ! Έπρεπε να βιαστεί, να προλάβει το ΚΤΕΛ για Θεσσαλονίκη και φυσικά να ξεβάψει τα δίχρωμα νύχια.. Δεν είναι πλέον χαλαρά! Τώρα έχει δουλειά, δικό της γραφείο , βασικό μισθό και ένσημα.. Δεν τα περιφρονείς εύκολα όλα αυτά …..

Δεν τα περιφρονείς εύκολα όλα αυτά …..νομίζω στις μέρες μας, της είπε η υπεύθυνη προσωπικού κοιτώντας τη με νόημα.

-Ελπίζω Αριάδνη να μην έχεις αντίρρηση να κάθεσαι λίγο επιπλέον αν χρειαστεί κανα βράδυ.

-Α και καλύτερα να αλλάξεις γκαρνταρόμπα….και χρώμα μανό και η ματιά που έριξε στα κοραλλί νύχια ήταν φαρμακερή. Και η Αριάδνη που νόμιζε ότι μόνο το γαλάζιο ήταν υπερβολή.

Ο πρώτος βασικός της Αριάδνης άργησε πολύ να μπει όπως και η νόμιμη πρόσληψη της στην εταιρεία . Οι ελάχιστες φορές που χρειαζόταν να μείνει επιπλέον έγιναν ρουτίνα και εξαίρεση οι μέρες που σχολούσε στην ώρα της. Στην αρχή της κακοφάνηκε, δύο φορές πήγε να μιλήσει και στον προϊστάμενο της γι αυτό το θέμα αλλά βρήκε τυχαία  μία μέρα σε ένα ξεχασμένο πορτοφόλι  τη ληγμένη κάρτα του ΟΑΕΔ και δεν ήθελε να αποκτήσει και καινούρια, μίλησε και με τη μάνα της που της ζήτησε 50 ευρώ δανεικά για να πληρώσει ένα λογαριασμό και έτσι κατάπιε όλα της τα παράπονα. Συχνά κατέβαινε στο γραφείο με τα πόδια, για να γλιτώνει τα εισιτήρια και έπαιρνε μαζί της φαγητό απ το σπίτι για να μη χρειάζεται να παραγγέλνει απ έξω και έτσι τα φερε βόλτα.

Σε πέντε χρόνια έμεινε και έγκυος , κατάφερε να κρύψει την εγκυμοσύνη μέχρι και τον τέταρτο μήνα. Στον έβδομα της έφεραν  την αντικαταστάτρια της να την εκπαιδεύσει. Η Αριάδνη όταν την είδε ανατρίχιασε .Θυμήθηκε τον Ιούλιο του 13 , τότε που ο θείος Σταυρος την πήρε να χει το νου της, στην εταιρεία που δούλευε ο γαμπρός του είχανε μια γκαστρωμένη της είχε πει. Πάνε εσυ να καλύψεις το κενό για 5 μηνες και κάτι θα γίνει και για μετά. Και οι πέντε μήνες γίνανε 5 χρόνια. Δε θα το άφηνε να συμβεί αυτό! Η Αριάδνη έλειψε 2 εβδομάδες από τη δουλειά της και αυτό εκτιμήθηκε …

Αύγουστος 2038

Το κλιματιστικό του γραφείου της έχει φέρει πονοκέφαλο. O Αύγουστος ήταν πια ο χειρότερος της μήνας, λείπουν όλοι στις παραλίες κα μένει αυτή να βγάλει το φίδι απ την τρύπα. Κοιτάει τις στιβες απ΄τα χαρτιά της μπράτσα απ ‘το καφέ από μανιτάρια Μεξικού (ειδική παραγγελία 32 ευρώ/πακέτο χορηγούνται σε πάσχοντες από υπερκόπωση), κάπου ξεθάβει και το τάμπλετ . Με μηχανικές κινήσεις αναζητά το ημερολόγιο … Συνεντεύξεις για δύο θέσεις γραμματειακής υποστήριξης και τηλεφωνικού κέντρου. Α ωστε βιογραφικά ήταν οι στίβες…. 

Αναστασία Πετρίδου 

24 ετών 

Απόφοιτη της Αρχιτεκτονικής Βόλου..κάτοχος μάστερ..αγγλικά, ιταλικά, γερμανικά….

Αφου έχει και μάστερ ας σηκώνει αυτή τις κλήσεις μου σκέφτηκε….

-Δεν είναι λίγο νωρίς Αναστασία να μιλάμε για ένσημα από τώρα ; Της είπε και ένωσε τα δάχτυλα της στο στήθος .

Η κοπέλα ντράπηκε για το θράσος της, χαμογέλασε αμήχανα και επέστρεψε στο γραφείο της .

Θες και ένσημα σκέφτηκε η Αριάδνη και το γνωστο παγερό της μειδίαμα χαράχτηκε στα χείλη της . Να θυμηθώ να το πω το βραδυ στον Απόστολο σκέφτηκε.